مقالات
پسر فاطمه

پسر فاطمه

نویسنده: فاوا فاوا/شنبه, 24 شهریور,1397/دسته ها: مقالات

رتبه بندی این مطلب:
5/0

پسر فاطمه!

آن روز كه در سرزمين نينوا نداي «هَيْهاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ» سردادي طنيني در تار و پود تاريخ افكندي كه انعكاسش تمامي عوالم هستي را در برگرفت و هماره تاريخ جاودانه شد «لا يُدرس اثره و لا يُمحي اسمه»، (مقتل مقرّم، ‌ص 397). و نام بلندت را زينت بخش ملك و ملكوت نمود كه « هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق » و گواهي شد بر آيه شريفه: «وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ»، (انشراح، 4) و حديث شريف نبوي: «انّ للحسين حرارة في قلوب المومنين لن تبرد ابداً»، «زآنكه شمع از گريه روشن تر شود»

آشناي عشق را بي آشنا گفتن خطاست                 در غريبي هم هزاران آشنا دارد حسين

                                                                                                                  شهريار  

« اشهد انك نور الله الذي لم يطفا و لايُطفأ ابداً و اشهد انك وجه الله الذي لم يُهلك و لا يهلك ابدا»

كان لله بوده اي در ما مضي                   تا كه كان الله له آمد تو را

                                                                      مثنوی معنوی ؛ دفتر چهارم

آموزگار بزرگ ايثار و نثار!

ازهر چه غير دوست گذشتي به راه عشق             خلق اندريـن معامله چون از تو بگذرند؟!

                                                                                                              عابد تبریزی

در راه محبوب نفس و نفيس را هيچ انگاشتي و از بذل و عطاي هر چه گمان مي رفت دريغ نكردي و فرزند و عيال و خانمان يكجا دادي

 و خدايت آنگونه كريمانه تو را گرامي داشت كه خود «كريم الخلايق» گشتي و خاك جايت مطاف انبياء و ملايك گرديد و شفابخش آلام دردمندان و راستي كه: «هر كه شد كشته او نيك سرانجام افتاد».


و معبودت فرمود: «وَ جَعَلْتُ حُسَیْناً خَازِنَ وَحْیِی وَ أَکْرَمْتُهُ بِالشَّهَادَهِ وَ خَتَمْتُ لَهُ بِالسَّعَادَهِ فَهُوَ أَفْضَلُ مَنِ اسْتُشْهِدَ وَ أَرْفَعُ الشُّهَدَاءِ دَرَجَهً جَعَلْتُ کَلِمَتِیَ التَّامَّهَ مَعَهُ وَ حُجَّتِیَ الْبَالِغَهَ عِنْدَهُ»؛  (حديث لوح، ذيل نام مبارك حسين عليه السلام)

حروف مقطعه پیکرت زیباترین کتیبه هستی است که دل انگیزترین آیه سجده دار خداوند را نه بر خاک که برلوح جانها رقم زده و  با توجیه سجده ملائک بر مقام آدمیت سرّ«اعلم ما لا تعلمون» را معلوم داشته و مباهات خاکیان بر فلک و ملک را موجب شده  

چراغ هدايت و كشتي نجات!

عاشورايت نه مصاف كه «منظومه بزرگ هستي و طواف» بود. تجلي توحيد و فنا و به تعبير مولانا: «ماتم جاني كه از قرني به است» و «رستخيز عظيمي» كه در قالب هستي روحي تازه دميد و حقيقتي كه تاپايان گيتي پايدار مي ماند.

 كربلایت: تجلي خدا در اين خاكدان و مشرق آفتاب عشق و تاريخي در جغرافيا كه هر كس آنجا را نشناسد و جرعه اي از عطش ننوشيده باشد كشتزار جانش شكوفه نخواهد زد؛ «مَصارِعِ الْكِرامِ» و همتا با بیت الله الحرام همانگونه که اگر زائری پای در صحن و سرای خدا گذاشت؛ مقیم محسوب می شود؛ اهل حرم است و نماز را کامل اقامه می‌کند؛ در خانۀ خداست و در خانۀ خود! به همین سان؛ در حریم امن تو نیز کسی وارد آمد؛ اهل خانه است؛ خانۀ حسین نمازش به سان کعبه کامل است مركز پرگار عزت، كرامت و آزادگي و عرصه مواجهه فضيلت ها و رذيلت ها كه «قد افلح من زكّيها. و قد خاب من دسّيها» ، (شمس ، 9-10)

و خودت اي راز هستي!: «وِتر مَوتور» و دُردانه خدا كه مُحِبت؛ محبوب خداوندست: «احبّ الله من احبّ حسينا» و دليل حق و حجت مسلماني و شاهراه بندگي و عبادت خداوند كه خود فرمودي: «فاذا عبدوه استغنوا بعبادته عن عبادة من سواه »

و خونت: « ثارالله » كه از سرچشمه حقيقة الحقائق و رقيقة الرقائق جاري شده و به حقيقت با خونبهايت كه خدايت به لطفش خود را بهاي آن قرار داده همسنگ شد، «اشهد انّ دمك سكن في‌الخلد»

و بهایت: نه دنیا و عقبی و حور و قصور که خداوند! "مَن طَلَبَنی وَجَدَنی وَ مَن وَجَدَنی عَرَفَنی وَ مَن عَرَفَنی عَشَقَنی وَ مَن عَشَقَنی عَشَقتُهُ وَ مَن عَشَقتُهُ قَتَلتُهُ وَ مَن قَتَلتُهُ فَعَلی دِیَتُه وَ مَن عَلی دِیَتُه وَ اَنَا دِیَتُه"؛ (هرکس من را طلب می کند می یابد مرا، و کسیکه مرا یافت می شناسد مرا، و کسیکه من را دوست داشت، عاشق من می‌شود و کسیکه عاشق من می شود، من عاشق او می شوم و کسیکه من عاشق او بشوم، او را می کشم و کسیکه من او را بکشم، خونبهایش بر من واجب است، پس خون بهای او من هستم.)؛ (فیض کاشانی؛ کلمات مکنونه)

و يارانت : «زجان و جا رهيدگاني» كه كُنده و زنجير فرو نهادند و در زندان گشودند وحجاب وحايل كنار زدند و وفا داري را شرمسار خود ساختند، بار سفر بستند و تار الفت از دنيا گستند و به «كمال انقطاع» رسيدند، «بيرون دو عالم از جهاني دگرند»، «اشهد لقد كشف الله عنكم الغطاء»

و مرگ را چنان حقير پنداشتند:

مــرگ كيــــن جمــله ازو در وحشتند           مي كنند ايــن قـــوم بر وي ريشخنــد

كس نبــــايد بــــر دل ايشــان ظفــر            بــر صــدف آيــد ضــرر نــه بر گهر

                                                                    مثنوي معنوي ، دفتر اول ، ابيات : 3495-3496

و گوهر عزّت و كرامت را با شكست صدف جان ، جلوه گر ساختند:

قد غيّرالطعن منهم كلّ جارحة                  الّا المكارم في امن من الغير

                                                                                             سيدمحمدرضا اُزري

و شهادتت: نه صرفاً فاجعه كه فرهنگ و درس خدا نگري، دينداري، آزادگي، عزت مداري و ...

و غدير خونت در گودي قتلگاه: چشمه هائي از سرشك چشمها را به خود كشيد و خاستگاهي شد براي تبلور معرفت، معنويت و ظلم ستيزي.

نداي عزّت آفرينت «هيهات منّا الذله» بود و شعار آگاهي بخشت شعور و آگاهي و رسيدن به كرامت نفس و كمال عقل در پي تبعيت از حق كه: «لا يكمل العقل الا بالتّباع الحق» و رهاندن بندگان از زنجير جهالت و بندهاي دروني و بيروني چنانکه در آخرین لحظات که درج دهانت به ثار الله آغشته بود فرمودی: «إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دينٌ وَ كُنْتُمْ لا تَخافُونَ الْمَعادَ فَكُونُوا أَحْرارًا فی  دُنْياكُم» و افروختن چراغ هدايت كه: «بذل مهجته فيك ليستنقذ عبادك من الجهالة و حيرة الضلاله» و اينكه:

در جهان نتوان اگر مردانه زيست                 همچو مردان جان سپردن زندگي است

                                                                                                      اقبال لاهوري

سـامضي و ما بالموت عار علي الفتي            اذا مانـوي حقّـا و جـاهد مسلمـا

و واسـي الرّجال الصــالحين بنفسـه              و فـارق مثبـوراً و خـالف مجـرماً

و دشمانت: دنيا طلبان كوردل و بي بصيرتي كه جلوة دنيا فريبشان داد و هواي نفس گرفتارشان ساخت

قومي از حق و حقيقت غافل                      به تـمناي جهان باخـته دل

                                                                                        عابد تبریزی

«و قد توازر عليه من غرّته الدنيا و باع حظّه بالارذل الادني و شري آخرته بالثمن الاوكس و تغطرس و تردّي في هواه»، (زيارت اربعين)

 راستي اگر تو نبودي عشق را معني و مصداق درخوري نبود و اگر عشق تو نبود زندگي معني و انگيزة چندان ارزشمندي نداشت.

باز اگر بوی مئی هست ز میخانه توست         باز اگر آب حیاتی است به پیمانه توست

دلدادگانت به اين خوشدلند كه روز و شبشان به شميم جانبخش تو معطر و مطرّاست، شبستان دلشان با ياد تو معمور و زبانشان با نام تو مترنم است.

گر ديگران به عيش و طرب خرّمند و شاد                     ما را غم نگار  بود مايه سرور

                                                                                                حافظ؛ غزل:254

و خود اذعان دارند آنچه در لوح ضمير به تصوير مي كشند يا بر زبان مي رانند نه تو كه تصورشان از جمال جميلت مي باشد وگرنه از ادراكت « خليل را دست ذبيح را دل كليم را لب و مسيح را پا » لرزان است و « ز تماشاي تجّلاي تو مدهوش كليم » ولي دوستدارانت را نيز گناهي نيست كه « تو بزرگي و در آئينه كوچك ننمايي » كُميت انديشه از رسيدن به قله معرفتت عاجز و بيان و بنان از توصيفت قاصر است امّا:

آب دريا را اگر نتوان كشيد                           هم به قدر تشنگي بايد چشيد

                                                                    مثنوي معنوي، دفتر ششم، بيت: 2164

یوسف زهرا!

حكايت ما چونان پير زالي است كه دل در گرو مهرِ ماه كنعان نهاده بود و با كلافي در دست در صف مشتريان سوداي تملك يوسف در سر داشت ، ديگران او را به تحقير مي نگريستند و به طعنه و كنايه سخن مي گفتند، پير زن در پاسخ گفت : «مي‌دانم بضاعتم نه در حدّ خريد يوسف است ولي مي خواهم مرا هم در زمره مشتريان وي به حساب آورند» يا اعرابي باديه نشين دجله ناديده‌اي را مانيم كه سبوي آبي براي خليفه در بغداد به ارمغان مي برد و باديدن دجله شرمسار از تهي مايگي خود مي گردد ولي خليفه او را كريمانه مي نوازد كه «با كريمان كارها دشوار نيست».

و تو «سيد اهل الابا» هستي و «ممتاز من جميع الجهات» عاشقانت با نام و ياد تو زنده‌اند و مي‌گويند:

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم        بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

به وقت صبح قیامت که سر ز خاک برآرم         به گفت و گوی تو خیزم به جست و جوی تو باشم

می بهشت ننوشم ز دست ساقی رضوان        مرا به باده چه حاجت که مست روی تو باشم

                                                                                                سعدي؛غزل:403

و از خدا مي‌خواهند چگونه زيستن و چگونه مردنشان را مطابق با زندگي و مرگ معنادار شما برگزيدگان گرامي خود قرار دهد:

 « اللَّهُمَّ اجْعَلْ مَحْياىَ مَحْيا مُحَمّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَماتى مَماتَ محمّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ»، (زيارت عاشورا)

 

 

تعداد نمایش ها (28)/نظرات (0)

نوشتن یک نظر

نام:
ایمیل:
نظر:
افزودن نظر

نام شما
ایمیل شما
عنوان
پیام خود را وارد کنید ...
x
Search
آمار بازدید
دی ان ان