مقالات

عاشورا

نویسنده: فاوا فاوا/جمعه, 30 شهریور,1397/دسته ها: مقالات

رتبه بندی این مطلب:
5/0

 

صلی اله علیک یا ابا عبد الله

 شهدای کربلا را از جهاتی با حکایت سیمرغ در منطق الطیر عطار شباهت هست ،مرغانی که برای جستن و یافتن سیمرغ به راهنمائی هدهد به راه افتاده از هفت وادی صعب عبور می کنند و در هر مرحله گروهی از مرغان از راه می مانند و یا منصرف می شوند تا این که پس از عبور ازمراحل هفتگانه فقط سی مرغ باقی می ماند و:

چون نگه کردند آن سی مرغ زود                          بی شک این سی مرغ آن سیمرغ بو د

محو او گشتند  آخر بر دوام                                   سايه در خورشيد گم شد والسلام 

                                                                                                      عطار؛منطق الطیر

 

راه هستی ،نیستی و فنا شدن است "در نیستی کوفت تا هست شد "و این نیستی نه معدوم شدن و پوسیدن که از پوسته در آمدن است چرا که عدم را کمالی نیست و در خور تقدیرنمی تواند باشد.مراد رضا به قضای دوست دادن است و خود را ندیدن

عاشورا تجلی توحید بود و کربلا محل معراج حسین(ع)، و ادامه اش چه در راس سنان و چه بر شنزار تفتیده ، چه در تنور خولی و چه در تشت زر...

همه عمر بر ندارم سر از اين خمار و مستي       كه هنوز من نبودم كه تو در دلم نشستي

تو نه مثل آفتابي كه حضور و غیبت افتد             دگران روند و آيند و تو همچنان كه هستي 

                                                                                                      کلیات سعدی ؛غزل:523

 

عاشورا نماد كرامت انسان و سرّ سربلندي و رمز و راز بيداري در ساحت دينداري و تبلور نماز و حماسه و مرگ آگاهي است. و حسين (ع) «سرّالله»، و محبوب خدا و برترين «بندگان» كه «اذا احبّ الله عبداً الهمه حسن العباده». حجّت مسلماني كه «رمز قرآن» مي‌آموزد و در طول اعصار شعله‌هاي جهالت‌سوز و ضلالت‌زدا مي‌افروزد. عاشورا «حبل‌المتيني» است براي نجات و صعود انسان از نماي حيوانيت، و صحيفه‌اي براي ترسيم چشم اندازهاي متعالي انسانيت. جلوه گاه عرفان عملي حسين(ع) همانگونه كه دعاي عرفه تجلّي عرفان نظري آن حضرت در افق والاي معرفت و معنويت مي‌باشد.

 عاشورا حكايت انتخاب و اختيار است در پهنه حيات و آه از آن انتخاب و اختياري كه بين ما و حسيني زيستن فاصله اندازد. 

 

در جهان دو بانگ مـي‌آيـد به ضدّ                           تـا كـدامين را تــو باشـي مستـعد

                                                                                      مثنوي معنوي، دفتر چهارم، بيت: 1622

 مسائل، مصائب و عبرتهاي عاشورا همه براي هر عصر و مصري مطرح است.  و كربلا جاري تأملات انسان و جلوه‌اي از عرش بر روي فرش و محتواي غني شده زمان و مكان در بسيط خاك كه در آن  «روح سلطاني ز زنداني بجست» و اين مغاك بدون حسين و عاشورا، خاكداني بي‌روح و تهي از معنا.

 

کربلا «باغ سبز عشق» كه با خون سرخ برترين بندگان آبياري شده و طراوت يافته وحسين (ع) «نفس مطمئنه» و به تعبير مولانا، «خسرو دين» كه  شرط عاشقي و رسم دلدادگي را دگرگون ساخته و كريمانه بر هر «آداب و ترتيبي» چشم فروبسته و به ديده اغماض نگريسته حكايت نامكرري كه عالم و آدم رخصت يافته‌اند كه از او بگويند و بر وي بگريند

دراين دريا به غواصي گهر مشكل به دست آيد     دل هر كس كه گردد آب، گوهر مي‌برد اينجا

و يارانش «رندان تشنه لب» و «زجان و جا رهيده‌اي» كه رمز و راز سجدة ملايك بر مقام آدميت را تبيين نمودند. در مناي كربلا، تن پيش پاي حسين قربان ساختند و جان بر خوان نوال خداي حسين مهمان بردند

 

شوق او در جان ايشان كار كرد                       هر يكي بي صبري بسيار كـرد

جمله با سيمرغ نسبت يـافتند                         لاجـرم در سيـر رغبت يافتند

                                                                                      شيخ فريدالدّين عطّار، منطق‌الطير

و جملگي حكايت وفاداري و پاكبازي و ايثار و نثار و «رغبت» به «خيرالمرغوبين»،           

«لااله الاّ انت سبحانك انّي كنتُ من الراغبين»؛(دعای عرفه)

شاه دین امر ائیله دی اصحابه قیلسونلار نماز        ظهر عاشورا هامی قانیلن آلدی دستماز  

قانیلن دیر دستماز اهل جانان و شهود                   آبیلن ائتمز تیمّم عاشقان عشقباز 

بو نمازین یوخ رکوعی بل سراسر دیر سجود           باطنا وحدتدی ائیلوب گرچه کثرتله نمود

 

 حسین(ع) نماد کرامت، سِر سرّ بلندی و رمز و راز بیداری و دینداری است ؛مظهر عزّت است و حجت مسلمانی که «رمز قرآن» می آموزد و در طول اعصار و قرون، شعله های جهالت سوز و ضلالت زدا می افروزد. «وِتر مَوتور» و دُردانۀ پروردگار که رسم عاشقی و دلدادگی ترسیم؛ و درس ایثار و نثار تدریس می کند و عالم و آدم رخصت یافته اند که از او بگویند و بر وی بگریند که: «سوختگان غمش با غم دل خرّمند». اگر حسین نبود، عشق معنایی نداشت و زندگی در هیاهوی رنگها و لعابها گم شده بود، دل به عشق او سپردن، سعادت دارَین است و سر بر آستانش نهادن، آسمانی شدن

از هر چه غیر دوست گذشتی به راه عشق               خلق اندرین معامله چون از تو بگذرند؟!  

                                                                                                                            عابد

 

«وارث موسی» ؛ کلیم وارکفش تعلقات برکَند (طه، 12) از همه هستی خود بی دریغ گذشت؛ طفل شیرخوار ؛انگشت وانگشتر؛و حتی پیراهن کهنه!

و عاشورا: حبل المتینی برای نجات و صعود انسان از نمای حیوانی در این محبس ظلمانی که مسائل و مصائبش همیشه روزگار عبرت است و آموزه

 و «کربلا»: صحرایی به وسعت همه تاریخ، مطاف انبیاء و فرشتگان؛ قطعه ای از عرش بر روی فرش که خون شهیدانش، آب حیاتی است جانهای تفتیده و تراب تیره را . «طبتم و طابت الارض الّتی فیها دُفنتُم» و نتیجۀ محصّل چنین ایثار ونثار؛ اینکه: «والبلد الطیّب یخرج نباتُه باذن ربّه»، (اعراف، 58)

 أَشْهَدُ أَنَّکَ نُورُ اللَّهِ الَّذِي لَمْ يُطْفَأْ وَ لا يُطْفَأُ أَبَدا وَ أَنَّکَ وَجْهُ اللَّهِ الَّذِي لَمْ يَهْلِکْ وَ لا يُهْلَکُ أَبَدا

 

تعداد نمایش ها (28)/نظرات (0)

نوشتن یک نظر

نام:
ایمیل:
نظر:
افزودن نظر

نام شما
ایمیل شما
عنوان
پیام خود را وارد کنید ...
x
Search
آمار بازدید
دی ان ان